De bar was nog steeds vol toen ik mijn derde glas bier naar mijn lippen bracht. Mijn wangen gloeiden al een tijdje, niet alleen van de alcohol maar vooral van de manier waarop zij naar me keek. Lisa zat tegenover me aan de kleine tafel, haar ogen glinsterden onder het zachte licht van de lampen. Ze was achtentwintig, twee jaar ouder dan ik, en werkte al drie jaar bij hetzelfde architectenbureau. Ik had haar altijd al aantrekkelijk gevonden, maar nooit durven toegeven hoezeer ze me intrigeerde.
„Je bent stil vanavond, Sofie,” zei ze met een glimlach die mijn buik deed samentrekken. „Is het de vermoeidheid van de deadline of iets anders?”
Ik haalde mijn schouders op en nam nog een slok. Het was vrijdagavond, het project voor de nieuwe kantoortoren was net afgerond en ons team had besloten het te vieren in dit gezellige café in de binnenstad. De rest van de collega’s was al naar huis, alleen wij twee waren blijven hangen. De klok aan de muur wees kwart voor acht aan. Buiten begon het langzaam donker te worden, de straatlantaarns wierpen lange schaduwen over de stoep.
„Misschien wel iets anders,” antwoordde ik zacht. Mijn stem klonk vreemd in mijn eigen oren, lager dan normaal. Lisa leunde iets naar voren. Haar vingers raakten vluchtig de rug van mijn hand aan. Een rilling trok door mijn arm omhoog. Ze droeg een simpele witte blouse die net genoeg openstond om een glimp van haar sleutelbeen te tonen. Ik voelde hoe mijn tepels hard werden onder mijn eigen topje.
We praatten over van alles: over de lastige berekeningen van de fundering, over de nieuwe serie die we allebei volgden, over hoe het voelde om eindelijk weer een weekend voor onszelf te hebben. Haar lach was warm en aanstekelijk. Na het vierde glas voelde ik me licht in mijn hoofd, alsof de wereld zachter en warmer was geworden. Lisa bestelde nog twee glazen zonder te vragen. Ik protesteerde niet.
„Weet je,” zei ze terwijl ze haar glas hief, „ik heb je al een tijdje in de gaten. Je bent anders dan de anderen op kantoor. Er zit iets in je blik… iets hongerigs.”
Mijn hart bonsde harder. Ik wist precies wat ze bedoelde. De laatste maanden had ik steeds vaker aan haar gedacht, aan haar slanke vingers die over tekeningen gleden, aan de manier waarop haar heupen bewogen als ze door de gang liep. Nu zaten we hier, alleen, en de spanning tussen ons was bijna tastbaar.
„Misschien heb je gelijk,” fluisterde ik. „Misschien wil ik wel meer dan alleen praten.”
Haar ogen werden donkerder. Ze dronk haar glas leeg en stond op. „Kom mee,” zei ze eenvoudig. Ik volgde haar zonder vragen. Mijn benen voelden wankel toen we naar de achterkant van het café liepen, waar de toiletten zich bevonden. De gang was smal en slecht verlicht. Mijn slipje voelde al vochtig tegen mijn huid.
Ze duwde de deur van het rechterhokje open en trok me naar binnen. Het slot klikte. De ruimte was klein, de geur van schoonmaakmiddel vermengd met haar parfum. Voordat ik iets kon zeggen, drukte ze me tegen de koele tegelwand. Haar mond vond de mijne in een kus die alles in mij deed ontploffen. Haar lippen waren zacht maar dwingend, haar tong gleed naar binnen en danste met de mijne in een ritme dat me deed kreunen.
Ik voelde haar koude vingers onder mijn shirt glijden, over mijn buik omhoog naar mijn borsten. Ze streelde me door de stof van mijn bh heen. Mijn tepels waren pijnlijk hard. „Ik wil je zien,” fluisterde ze tegen mijn mond. Haar handen trokken mijn shirt omhoog. Ik hielp haar, liet haar het kledingstuk over mijn hoofd trekken. Mijn bh volgde snel. Mijn borsten vielen vrij, zwaar en warm in de klamme lucht.
Lisa keek ernaar met openlijke bewondering. „Wat ben je mooi,” mompelde ze. Ze boog voorover en nam een tepel in haar mond. Haar tong draaide rond, zoog zacht, beet toen voorzichtig. Ik greep haar haren vast en drukte haar dichter tegen me aan. Een golf van genot schoot door mijn onderbuik. Mijn knieën werden slap.
Haar handen gleden lager, over mijn rug, naar de rand van mijn broek. Ze maakte de knoop los en schoof haar vingers naar binnen. Toen ze mijn natte slipje voelde, kreunde ze goedkeurend. „Je bent al zo nat voor me, Sofie. Al die tijd al?”
Ik kon alleen maar knikken. Haar vingers duwden het katoen opzij en vonden mijn gezwollen clit. Ze wreef er langzaam overheen, cirkelend, plagend. Ik beet op mijn lip om niet te hard te kreunen. Het geluid van voetstappen in de gang maakte het nog spannender. Iemand waste handen bij de wasbak. Wij bleven stil, haar vingers bleven bewegen.
Toen de deur weer dichtviel, duwde ze twee vingers bij me naar binnen. Ik hapte naar adem. Ze vulde me perfect, bewoog ritmisch terwijl haar duim mijn clit bleef masseren. Haar mond vond opnieuw mijn borsten, zoog harder nu. Het gevoel was overweldigend. Mijn heupen schokten tegen haar hand.
„Kom voor me,” fluisterde ze hees. „Laat me voelen hoe graag je dit wilt.”
Haar woorden waren genoeg. De spanning die zich al de hele avond had opgebouwd, brak los in een intense climax. Ik kwam hard, mijn lichaam schokte, mijn binnenste kneep rond haar vingers. Een kreun ontsnapte me ondanks mijn poging om stil te blijven. Lisa hield me vast, bleef me strelen tot de golven langzaam wegebden.
Ik leunde hijgend tegen de muur, mijn benen trilden. Ze trok haar hand terug en bracht haar vingers naar haar mond. Terwijl ze me aankeek, likte ze ze langzaam schoon. Het was het meest erotische wat ik ooit had gezien.
„Dit was nog maar het begin,” zei ze zacht. Ze hielp me mijn kleren weer aan te doen, kuste me nog eens, teder deze keer. We verlieten het toilet apart, alsof er niets gebeurd was. Buiten op straat was het inmiddels helemaal donker. De koele avondlucht voelde heerlijk op mijn verhitte huid.
Thuis aangekomen kon ik niet slapen. Mijn lichaam tintelde nog steeds. Ik pakte mijn dagboek en begon te schrijven. Over haar handen. Over haar mond. Over hoe één borrel na het werk mijn hele wereld op zijn kop had gezet. Morgen zien we elkaar weer op kantoor. Ik vraag me af hoe ik haar in de ogen kan kijken zonder meteen weer nat te worden.
Het is nu bijna middernacht. Mijn vingers glijden onder de dekens terwijl ik aan haar denk. Misschien bel ik haar morgenochtend wel. Of misschien wacht ik tot maandag en laat ik de spanning nog wat oplopen. Wat ik wel weet, is dat dit niet de laatste keer was dat we samen een geheim deelden.